fullsizeoutput_2d1b

De vraag die ik dit jaar het meeste kreeg

Hoe ben je er eigenlijk toe gekomen om te gaan schilderen ? Best een lastige vraag. Als ik heel eerlijk ben, moet ik toegeven dat het schilderen niet uit mezelf kwam. Het was mijn partner die mij ertoe aanzette nadat ik enkele potloodtekeningen van mijn kleinkind had gemaakt.
Nu - een jaar later - put ik bijna iedere dag plezier uit het schilderen. Vooral omdat ik er blijkbaar goed in ben. Dat laatste wist ik eigenlijk al op mijn 18de. Intussen bleef het jaren sluimeren. Tot ik het vorige zomer terug oprakelde.
En hoe!
Gelijk een bezetene exploreerde ik wat ik allemaal kon en het liefste deed.
Acht maanden later en 50 doeken rijker weet ik : portretten en trompe-l'oeils zijn mijn ding.
Bovendien geeft het schilderen een nieuwe zin aan mijn leven.
Of ik trots ben op mijn werk?
Dat mag je wel zeggen.
Dat het naar een raadselachtige beeldtaal zal evolueren is nu al duidelijk. Het laten ineenvloeien van realistische en surrealistische elementen vind ik heerlijk creatief. Het vergt misschien wat tijd om de clou of geestigheid te snappen. Maar uiteindelijk zal mijn werk de toeschouwer beroeren. En daar doe je het toch voor, niet?

IMG_4281

Noodgedwongen autodidact

Heb ik het er moeilijk mee dat ik geen opleiding genoot aan één of andere kunstacademie?
Zou het een voordeel zijn? Zeker wel.
Heb ik er de tijd voor? Tijd maken is niet het probleem. Wel als ik die geïnvesteerde tijd afzet tegen wat het mij zou opbrengen. Dan kun je beter elke dag blijven schilderen.
Ik zal dus altijd een autodidact blijven.
Vind ik dit erg? Geenszins.
John Singer Sargent en Anders Zorn evenaren wordt moeilijk gezien mijn late roeping. Maar anderzijds durf ik mijn werk gerust naast dat van vele afgestudeerden van een kunstschool plaatsen.
Klinkt misschien zelfvoldaan maar uiteindelijk is de kwaliteit van je werk doorslaggevend, niet ?
En dus doe ik het -zoals Frank Sinatra- 'my way'.

Close Menu